Başvuru şoku...

Bugün, ailemin olduğu şehirdeki üniversitenin araştırma görevlisi kadrosu açıldığı haberi ile sarsıldım....Niye sarsılıyorum ki...Sanki aylardır bunu beklemiyormuşum gibi ...Birden herşey grileşti, beni aldılar, istanbuldan ayrıldım... t'yi düşündüm.. gözlerim doldu..Çarşaf gibi uzanan başvuru belgeleri..yapılacak bir sürü iş..Sonra düşündüm sanki şimdiki işimden çok memmunum sanki t yanımda..
sanki dizilerin içine hapsolmuş yapayalnız bir kış daha kapıda değil. Kendime kızdım, ailen bu kadar seninle yaşamayı isterken bu inat niye ?? t 'ye yine kızdım..
Bu başvuruyu yapıcam beni alırlar almazlar bilemem.. t'ye henüz söylemedim.. Oraya gitmem demek zaten görüşemediğimiz günlerin tamamen ortadan kaybolması demek.. Benim İzmir'e gidememem demek, onun istanbul'a gelip buluşamamamız demek belki de bu yüzden ayrılmamız demek...Her dönüş fikri ortaya çıktığında sesi değişiyor biliyorum, eminim rengi de atıyordur ..
29 eylülde başvurular bitiyormuş.. ne gerekiyorsa yapıcaz ve bekliycez .. yapacak birşey yok...
Zaten bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor....

Annem'e...

Annem niye böyle olduk biz, niye anlamaz olduk birbirimizi yada anlamak istemiyoruz... İkimiz de aynı şeyi söylüyor ama farklı yerlere bakıyoruz.. Biz seninle böyle tartışmaları ergenlik çağında bile yaşamadık ... Şimdi neredeyse her telefonu bööyle kapatıyoruz...Her telefondan sonra t'den nefret ediyorum..Sonra t arıyor bu sefer onu seviyorum.. Yanına gelmeyi çok istedim.. Şimdi düşünüyorum yanyana da böyle mi oluruz diye...Sen benim hayatta en çok sevdiğimsin.. herşeyden çok.. Böyle olunca yine hastalanacaksın diye çok korkuyorum..İçim sızlıyor ama yapabileceğim birşey yok anne.. Bu da benim hayatım en az kendi mutluluğum kadar seni de babamı da mutlu etmek istiyorum.. Ne olur zaman ver bana.. Ve sağlığına dikkat et ..Ben de sizin hayattaki herşeyinizim biliyorum.. Siz de benim...Bu pazar günü de yine tüm sevdiklerimden ayrıyım.. Bitsin bu sahne, kapansın perde...

Bir ben eksiktim...

Aylardır blog okursan olacağı budur işte.. İnsan bir süreden sonra tutamıyor kendini nitekim ben de de öyle oldu.. Bu yaşadıklarımı yazma işini lise yıllarında bırakmıştım ben..Hep de sevdim.. İyi ki de yazmışım o zamanlar .. Hala okuyorum ..Tabi o zamanlar köşe bucak kaçırırdım kimseler görmesin diye..
Şimdi ise görüyorum ki tamamen bir paylaşım halini almış.. Bakmayın daha çok yeniyim diye sitede tasarım diye bişey yok.. ben bir alışıyım şuraya o zaman tutmayın beni..
Herkese hayırlı uğurlu olsun ..Şimdiden geçmiş olsun.. Sevgiler saygılar...