Supermen yol yardımı...

Bu sabah olan oldu, benzin bitti yolda kaldıım !!! Bir haftadır benzinsiz dolaşırsam olacağı buydu.. Dörtlüleri yaktım üniversite yolunda bekliyorum..Tabiki süper kahraman Buffy i aradım. On dakika içinde geldi.. Bir şekilde çözdü .. Ben de ona süpermen hayatımı kurtardın dedim.. !! Sus yalancı diyor bana..
Ona bir otlu tost ısmarladım.. Yeni görevler seni bekliyor dedim.. Bugünkü parkuru başarı ile geçtiniz. !
Ayşe Arman bir yazısında diyor ki " Ben hep hayatımı kolaylaştıran erkekleri sevdim "

Ben de sevdim onları.. Oysa ki dün akşam gene gözyaşlarım t için akmıştı.. Arabada beklerken dedim ki o kadar ağladın ettin eee nerde ?? gelebilecekmiydi şu an yanına.. Seni kurtarabilecekmiydi bir zor durumdan.. Bak nasıl yetişti sana Buffy!!
Hayat garip gerçeklerle dolu, insanın bazen gözüne gözüne sokuyor resmen... Buffy bu kadar kısa sürede benim o kadar sorunuma denk geldi ki.. O kadar da üzerine gitti.. Ufal tefek de olsa onları es geçmedi... Hayatın önemli bir gerçeği aslında..
Bir kadın daha ne istemeli ki ? Her an görünmez bir elin onu kurtarabileceği hissi, arkasında onu izleyen bir gölge, onu güldüren eğlendiren, öpen, sarılan bir süper kahraman..!!
İsteyince yanıbaşında bitiveren.. O kadar yabancı ki bana , isteyince sevdiğinin elini tutabilme duygusu...
Hep yolları gözledim çünkü.. Hep belliydi ona sarılabileceğim zamanlar.. belli ve kısıtlı...
Yanımda olan bir süperkahraman daha güzel sanki .. Peki ben niye ağlıyorum ?